Öööööö, af hverju heldur Instagram að ég sé api?

Verður stundum hugsað til smávöxnu nágrannakonunnar sem á bæði schäfer og st bernharðs og þarf að fara út að ganga með þá hvorn í sínu lagi
Var smá stressaður svo ég ákvað að standa upp, og hækkaði skrifborðið í fyrsta skipti í marga mánuði. Borðið var enn að lyftast þegar ég opnaði munninn til að segja eitthvað voða merkilegt. Skyndilega slökknaði á netinu, skjánum, heyrnartólunum. Skrifborðið hætti að lyftast.
Skreið í ofboði undir borð til að setja fjöltengið aftur í samband. Stóð upp og fiktaði örvæntingarfullur í öllu í heila eilífð – AF HVERJU VIRKAR FOKKINGS MÚSIN EKKI ENNÞÁ?
Andaði léttar þegar ég heyrði loksins raddir hinna á fundinum, þó það væri úr hátölurum fartölvunnar en ekki heyrnartólunum. Ýtti á unmute, dró djúpt andann og reyndi að muna hvern fjandann ég ætlaði aftur að segja…
Allir: „Bless og takk!!“
Þegar þú vaknar og það er ekkert rafmagn á húsinu og þú fiktar þig áfram í rafmagnstöflunni þar til bara tvö öryggi eru úti og ísskápurinn og frystiskápurinn og hinn frystiskápurinn úti og reynir í ofboði að finna rafvirkja á laugardagsmorgni og ert kominn með kvíðahnút af því að kannski er lekaliðinn farinn og þú ferð á hausinn við að láta laga það og ísinn bráðnar á meðan og þú stendur úti og hefur áhyggjur og hitar vatn á pínulitlum prímus til að fá amk kaffi en svo eftir nokkra klukkutíma kemur indæll sjötugur karl sem dundar heillengi og talar um tíðnisvið og reddar á endanum öllu með því að aftengja útiljósin á pallinum sem þú ert bara dauðfeginn að losna við því þau fóru kossumer í pirrurnar á þér og slógu reglulega út og rukkar bara smáaura fyrir og þú færð spennufall og ferð næstum að skæla
Löngu eftir að ég gleymi nafninu mínu mun ég muldra lactobacillus acidophilus, bifidobacterium bifidum
Albert í morgun: „Pabbi, er tólfti í dag?“
Pabbi: „Ööö, é veitiggi…“ *athugar* „Já það er tólfti! Hvernig vissirðu?“
A, ekki orðinn fimm ára: „Það var ellefti í gær!“